Niks mis met buiten de lijntjes kleuren

Protected by Copyscape

Vandaag bleek maar weer hoe we ‘gehecht’ zijn aan onze regeltjes cultuur. Grappig om te zien hoe kinderen elkaar streng toespreken als ze de ander op een fout betrappen. Zo viel er door een te snelle actie van mijn dochter (9) een drinkbeker om van haar vriendin (10). Waarbij de dame in kwestie haar er direct op aansprak: ‘Kijk eens uit joh, je gooit mijn drinkbeker om’. Nou was dat laatste een feit maar wie zegt dat mijn dochter niet uit keek?

’Enfin, daar gaat het nog niet eens om. Wat mij wel opvalt, is dat er direct een opmerking volgt op een actie. Een gebeurtenis die haar net zo goed zelf ook kan overkomen. Ik zat er bij, keek ernaar en antwoordde dat het kan gebeuren en het geen drama is. Waarbij vriendinlief dit ook gelijk beaamt en weer verder gaat met spelen.

Even later besluit mijn dochter via een hekwerk vanaf een trampolineveld naar boven te klimmen om een slokje water te nemen. Waarop de vriendin direct haar ongenoegen uit en aangeeft dat dit niet mag, en dat je om moet lopen. Mijn dochter blijft echter stoïcijns staan, allerminst onder de indruk over de terechtwijzing en pakt nonchalant de fles aan die ik haar aanreik.

Inmiddels is haar vriendin via de formele weg gearriveerd om haar vochttekort aan te lengen. Waarbij ze nogmaals aangeeft dat het niet mag wat mijn dochter doet. Mijn reactie was kort, wel duidelijk: soms mag je wat regels breken, alleen maar binnen de lijntjes kleuren is saai. En zolang je een ander niet schaadt, is dit okay. Haar reactie: ‘Ja, zo denken wij er thuis ook over, want wij zijn de Janssens (achternaam even fictief). Ze rent weer weg en laat mij achter met een dikke glimlach. Geweldig hoe snel kinderen overstag zijn als het om breken van de regels gaatJ.

Onze maatschappij is zo ingestoken op alles wat niet mag, elkaar aanspreken als dingen fout gaan of niet algemeen geaccepteerd zijn. We prenten het onze kinderen in en zij doen het onderling weer bij elkaar. Met een sterke controledrang als gevolg. Op school gaat alles om het volgen van de regels en goed presteren, vooral niet buiten de lijntjes kleuren. Mijn kinderen spreken mij soms aan. Over dat iets gevaarlijk is of echt niet mag van de meester. Terwijl ik geen belhamel ben, geloof me. Belletje lellen doen ze bijna door eerst bij de persoon aan te bellen met de vraag of het wel mag. Om maar wat te noemen. Soms lijken wij volwassenen te zijn vergeten dat we zelf ook kind zijn geweest.

Wat maakt dat we niet meer een beetje boefig kunnen zijn en er liever voor kiezen elkaar aan te spreken op alles wat niet kan en mag? En elkaar dan vooral met dat vermanende vingertje aan te spreken?

Waarom niet de lijntjes wat laten vieren, af en toe een oogje dichtknijpen om wat toleranter te worden naar elkaar? Elkaar wat meer ruimte tot zelfontplooiing te gunnen? Ik ben voor. Jij?

Meer over toleranter worden in een liefdesrelatie deel ik binnenkort met je in mijn eerste boekrelease. Hoe je door je lief net wat anders te benaderen grote winst kunt boeken. En daardoor de relatie leuker kunt maken. En de liefde kunt laten groeien.