Waarvoor kies jij? Makkelijk of moeilijk?

Protected by Copyscape

    Door schade en schande ontdek je dat je te vaak met je gedachten laat sollen. Dat je toch wel heel gevoelig bent voor de buitenwereld, wat anderen vinden, wat anderen denken en jou het liefste zien doen. Of laten.

    Terwijl je zelf juist denkt dat je best wel eerlijk bent naar jezelf. Niets blijkt minder waar.

    Weet je nu.

    Blijkt te vaak.

    Zo laat ik me soms behoorlijk beïnvloeden door de mensen om me heen, waardoor ik onzeker word, meer ga twijfelen en daardoor verkeerde keuzes maak. En nog gevoeliger word voor die soms schadelijke meningen van mijn omgeving.

    Wat wil ik nu eigenlijk?

    Het overkomt ons allemaal wel eens. Dat we meegaan met de wensen van de mensen om ons heen. Om niet in een discussie te belanden, de goede lieve vrede te bewaren of erger, conflicten te vermijden. Met als resultaat dat je verkeerde keuzes maakt. Meer vanuit je hoofd en niet vanuit je hart. Die kloof tussen hart en hoofd soms enorm groot blijkt. Juist door het continu wikken en wegen en maar blijven twijfelen, wordt het maken van een juiste keuze een worsteling. Met het effect dat ik je behoorlijk van jouw behoefte kunt afdrijven. En soms in een negatieve spiraal kunt belanden als je niet tijdig even stilstaat bij: ‘maar wat wil ik nu eigenlijk, wat is het beste voor mij?’

    Mijn scheiding bleek mijn wake-up call

    Gelukkig heb ik een periode van niet goed meer resoneren met mijn eigen gevoel achter me kunnen laten. Nog niet eens zo lang geleden. Pas na mijn scheiding in 2015, moest het anders. Kon ik niet anders dat bloed eerlijk naar mezelf te worden. Zoals het ging, ging het niet langer. Ten koste van mezelf en de lieve mensen om me heen. Zodra je niet langer meer bij je intrinsieke verlangens kunt komen, en niet eens meer lijkt te kunnen voelen waar jij nu echt blij van wordt, dan is dat een teken aan de wand. Mijn scheiding bleek mijn wake-up call. In het jaar daaropvolgend werd ik behoorlijk op mezelf teruggeworpen en hoe hard ik ook mijn best deed alle ballen in de lucht te houden en op de rat race van alledag mee te draaien, ik ging letterlijk en figuurlijk onderuit. Mijn redding achteraf.

    Wil je meer, wil je beter?

    Voel jij dat het anders moet, dat het niet langer zo verder kan. Dat je in dit nieuwe jaar stappen wilt zetten om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw gelukbeleving? Je wilt meer, je wilt beter, maar je weet nog niet hoe?

    Flow aan energie

    Zodra ik me realiseerde dat het anders moest, besloot ik van de een op andere dag een aantal cruciale stappen te zetten. Toen in actie kwam, gebeurde er iets moois. Ik merkte dat het van binnen weer begon te stromen. Er een flinke knoop loskwam rond mijn middenrif. De spanning verdween en maakte plaats voor een bepaalde flow aan energie. Ik zal dat gevoel van dat moment nooit vergeten.

    En dat gun ik jou ook! Het gevoel dat je bruist van energie, dat je elke morgen zin hebt om aan de dag te beginnen, dat het okay is om je een dag blue te voelen. Omdat je weet dat het morgen weer beter is, jij je weer energieker voelt.

    Persoonlijk leiderschap

    Doordat ik op één dag bewuste keuzes maakte om te gaan leven op mijn manier, pakte ik de regie terug over mijn leven. Ik noem dat persoonlijk leiderschap, mezelf empoweren. Om te gaan leven op een manier die mij past, zoals ik het wil. En niet langer te handelen volgens de grillen van anderen. Het bleek een openbaring.

    Zonder schuldgevoel

    Door het te gaan doen op jouw manier en ook zonder schuldgevoel te gaan loslaten wat je niet meer wilt, komen er goede dingen op je pad. Geloof me. Omstandigheden, mensen, situaties die passen bij jouw levensstijl. Of je er nu van gaat leren of je van kunt genieten. Ik noem het de flow van vooruitgang. En weet dat een flow niet alleen maar voor rozegeur & maneschijn zorgt. Een flow is inclusief de benodigde hobbels. Zolang je deze accepteert omdat je weet dat deze erbij horen, voor je groeiproces, met de wetenschap dat het leven vóór je werkt, houd je ze mild en draagbaar.

    Voor mij betekende het meegaan in deze levensflow binnen een jaar na mijn scheiding een fijn huis, leuk werk, lieve nieuwe vrienden, relaxte kinderen, een hernieuwde band met mijn naaste familie.

    It’s all about choices

    Dit bleek voor mij een waardevol inzicht. Kies je voor de stem van je hart en niet voor de hersenspinsels in je hoofd – ‘doe nu maar niet, want stel je voor dat’, ‘wie ben ik om te denken dat ik zal bereiken’, – waardoor de angstgedachten de overhand krijgen, komt het zeker goed.

    Mits je eerlijk bent naar jezelf.

    En moed hebt.

    Moed om het eens anders te gaan doen.

    En stappen te zetten.

    Een babystapje per dag is al genoeg.

    Dan gebeuren de juiste dingen.

    Dat is sindsdien mijn ervaring keer op keer.

    Kies je voor dat waar je blij van wordt, dan ontvouwt zich een weg die je verder helpt. Waarmee je vooruitgang boekt.

    Met elke keuze die ik alleen vanuit mijn hoofd maakte, kwam ik bedrogen uit.  Wat niet wil zeggen dat je de feiten niet mee moet nemen in de afweging van je keuze. Juist wel. Stel daarom je hoofd in dienst van je hart en niet andersom. Jij weet echt wel wat goed voelt voor jou. Vaak ontdek je dat direct na het maken van een verkeerde keuze. Gelukkig kun je deze altijd herstellen, ook al denk je van niet. Het zal misschien lastig zijn maar niet onmogelijk.

    Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt

    Stel:

    je bent je baan spuugzat en wilt eigenlijk ontslag nemen. Je voelt elke dag meer weerstand om naar je werk te gaan en bij de vraag of je dit nog 5 jaar moet volhouden, krijg je al buikpijn. Je voelt duidelijk aan dat je er helemaal klaar mee bent. Maaarrr, je hoofd begint zich ermee te bemoeien en wijst je op de onzekerheden bij het starten met een andere job.

    Want wie zegt dat het daar leuker is?

    Dat je het daar wel naar je zin krijgt?

    Dat je werk daar wordt gewaardeerd?

    Je begint te twijfelen en besluit uiteindelijk voor het gemak van je huidige baan te kiezen. Je weet nu immers wat je hebt. Niet wat je krijgt. Wat er voor zorgt dat je je dagelijks met veel tegenzin naar je werk blijft slepen en die 40 uur per week je steeds meer begint op te spelen.

    Geen makkelijke keuze om te switchen. Maar in een situatie blijven die je uitholt en je jouw levensenergie ontneemt, is een slechte keuze. Al lijkt deze op korte termijn misschien beter of makkelijker.

    Daag jezelf eens uit tot het maken van moeilijke keuzes. Je zult gaan ontdekken dat het pad daarna je juist makkelijker afgaat.

    Ga je liever voor de makkelijke keuzes, bereid je dan voor op een moeilijkere weg daarna.

    Waarvoor kies jij?

    Ervaar jij momenteel een tweestrijd en heb je behoefte aan wat hulp in jouw keuzeproces, dan bied ik je nu een gratis impact sessie van 15 minuten. Dit kan via een telefoongesprek of skypecall. Die keuze laat ik aan jou.

    Een afspraak hiervoor kun je maken via het contactformulier op mijn website: https://joycademy.nl/gratis-impactcall/.

    En weet: lekker leven is de leus!

    Bianca van Roshum(1974) is gescheiden en moeder van twee vrolijke tieners. Haar trainingen en workshops helpen vrouwen aan meer veerkracht en daadkracht in hun communicatie. Ook is Bianca oprichtster van Joycademy.nl, waar zij lezers dagelijks inspireert met haar columns.

    https://joycademy.nl/blogs/

    Denk na!

    Protected by Copyscape

    Mijn dochter vanmorgen: ‘mama, soms moet je iets niet zeggen, alleen maar denken!’ Even voor de beeldvorming, ze is negen en zoals veel meisjes van haar leeftijd, haar tijd ver vooruit als het aan komt op verbale expressie. Althans vanuit mijn perceptie. Ik zei dit soort dingen echt niet op die leeftijd vermoed ik. Maar wat waar is, is waar, ze kijkt dan ook via Nickelodeon en Netflix van die tienerseries waar ik de een naar de andere wijze tekst voorbij hoor komen. En onderschat ook de vrouwelijke vloggers niet via YouTube. Wij keken alleen The A-team, Niels Holgerson en McGyver, veel wijzer ben ik daar niet van geworden hoor. Pas toen Love Boat werd uitgezonden, ging er een wereld voor mij open.

    Mijn dochter heeft een punt, we roepen vaak te snel wat we denken. Ik vraag haar hoe ze aan deze wijsheid komt. Van de buurvrouw. Daar had ze een goed gesprek mee gehad. De buurvrouw – ruim 70 – is inderdaad een wijze vrouw. Mooie tip ook van haar, want iets denken en het ook daadwerkelijk roepen, zijn twee totaal verschillende dingen. Met woorden plant je soms echt een zaadje tussen iemands oren. Als dochterlief haar broer continu aftroeven, dan is er continu strijd. Gelukkig is dat niet het geval al willen ze niet onder doen voor elkaar. Ze zijn aan elkaar gewaagd.

    Wanneer ik besluit een issue aan te kaarten bijvoorbeeld in mijn relatie, is het dan eerlijk hoe ik erin sta? Doe ik het met een zuivere intentie? Dus niet om mijn lief een rotgevoel in zijn schoenen te willen schuiven?
    Of om mijn slachtofferhouding nog wat kracht bij te zetten? Omdat ik eigenlijk iets anders voor elkaar wil krijgen? Pubers zijn hier heel goed in heb ik ontdekt.

    Is het nodig dat ik er over begin en is het tijdstip goed? Het blijkt dat de gemiddelde vrouw ’s avonds wat emotioneler gestemd is. Daarom is de uitspraak: ‘slaap er eerst nog een nachtje over’ geen nietszeggende uitspraak. Wanneer je emotioneel bent, overzie je niet altijd meer de realiteit en voed je je gedachten vanuit emotie in plaats van omgekeerd. Daarom is het wijs om je bij een issue de volgende morgen nog eens te bezinnen met de vraag:

    Is het nodig dat ik het (nu) aankaart?

    Is het een feit of een mening?

    Klopt het wat je met je lief wilt bespreken?

    Of is het iets wat een ander jou heeft ingefluisterd en jij bent gaan geloven?

    Is het iets wat in jouw hoofd zo groot is geworden door alle onderliggende frustratie dat het eigenlijk niet eens meer zo zeer om de issue gaat?

    Hoe ga je de situatie voorleggen?

    Met ingehouden boosheid?

    Of ga je het netjes en rustig brengen zonder de negatieve emotie?

    Wanneer je besluit het op tafel te gooien, is de emotie dan leidend of ondersteunend aan je gedachten?

    Of gooi je alles in de strijd en vuur je allerlei verwijten en oude koeien op hem af?

    Wijs je in elke zin een beschuldigend vingertje naar hem?

    Kortom: is het netjes en aardig hoe je hem wilt aangeven wat je parten speelt?

    Op de school van mijn zoon gebruiken ze nu de DENK NA! Methode. Ik vind het geweldig en ook dapper van zijn juf dat ze het pestgedrag in de kiem wil smoren en dit constructief aanpakt.

    DENK NA staat voor:
    D: Doet het ertoe?
    E: Is het Eerlijk?
    N: Is het Nodig?
    K: Klopt het?
    N: Is het Netjes?
    A: Is het Aardig?

    Zodra de communicatie tussen jou en je lief te vaak hapert, komt de relatie in gevaar. Wat ik heb geleerd en wat heel goed voor me werkt is me per kritiekpunt afvragen:

    Is het de moeite van het aankaarten waard?

    Doet het ertoe?

    Baat het meer of schaadt het meer?

    Relatieproblemen oplossen of zelfs voorkomen kan door vaker bewust met elkaar in gesprek te gaan, hier echt voor te gaan zitten. De tijd voor elkaar te nemen. Geen makkelijke opgave weet ik. Ik zou willen dat ik er meer op had aangestuurd in voorbije relaties. Vaak wanneer ik de behoefte voelde om met mijn lief in gesprek te gaan kwam er weer iets tussen, stond ik emotioneel op knappen of was er tijdens zo’n moment teveel afleiding vanuit de omgeving of door andere zorgen.

    In plaats van dat met elkaar te bespreken en elkaar te steunen, ging ieder weer z’n eigen pad. En bleven belangrijke issues onbesproken.
    Vreemd mechanisme als je er goed over nadenkt. In het begin van de relatie vertel je elkaar ieder detail over je leven, wat je bezighoudt, je wensen, je ambities, je zorgen. En vind je het heerlijk dit met elkaar uit te wisselen, soms zelfs tot in de late uurtjes.

    Maar gaandeweg de relatie verandert dit en merk je dat je dit eerder met bijvoorbeeld je vriendinnen deelt dan met je partner.
    Dat het juist moeilijker lijkt te worden open kaart te spelen.
    Soms kom je in een situatie waarin je onrecht voelt. Dat je partner iets beweert wat jij niet zo hebt gezegd of gedaan. Je vindt dat je in je recht staat door voet bij stuk te houden dat hij het niet goed heeft en jij het bij het rechte eind hebt.

    Ik kan me zo’n situatie nog levendig herinneren. Een opmerking van mij die mijn partner destijds als kwetsend had ervaren. Hij zei dat alleen niet op dat moment. Later kwam hij erop terug waarbij ik direct aangaf dat ik het niet zo had gezegd.

    Welke fout maakte ik hier?

    Ik legde de fout bij hem. Ik zei namelijk dat hij mijn opmerking verkeerd had geïnterpreteerd. Ik had moeten zeggen dat ik het niet zo had bedoeld.
    Terwijl hij zich hierover juist kwetsbaar opstelde, wilde ik toch per se m’n gelijk halen. Een typisch gevalletje ego.

    Wat had ik hem in het beste scenario kunnen zeggen en heb ik hem uiteindelijk ook gezegd?

    ‘Het is niet mijn bedoeling geweest jou een rotgevoel te geven, hoe ik het ook heb gezegd. Feit is dat ik het niet duidelijk heb verwoord, anders had jij het goed begrepen.’

    Dat is alles. Heel erg moeilijk want ik moest mijn drang tot gelijk willen halen parkeren. Ik was er namelijk zo van overtuigd dat ik gelijk had. Door nu tijdig via de DENK NA methode de issue te onderzoeken en voor te bereiden, geef ik mezelf de ruimte me niet te laten verleiden tot uithalen vanuit een negatief gevoel naar anderen. Ik laat de emoties op deze manier zakken en kan zo de situatie beter vanuit diverse kanten belichten

    Door jouw kritiekpunt met deze DENK NA methodiek te onderzoeken en voor te bereiden, kun je voorkomen dat jouw lief zich aangevallen voelt.

    En maak je van je hart geen moordkuil.

    Niet lullen maar pellen

    Protected by Copyscape

    Ken je ze? Mensen die heel veel roepen maar niet doen? Die continu aangeven dat ze willen veranderen, het anders willen doen maar waarbij je zero output ziet?

    Ik had eens een relatie met een hele lieve man die last had van dat ‘lullen-syndroom’. Praten kon hij als de beste maar als het op actie aan kwam, was het opeens heel stil. Natuurlijk sprak ik hem hier wel eens over. Dat ik het toch echt zou kunnen waarderen dat hij ook zou waarmaken wat hij zei. Bijvoorbeeld een keertje op tijd komen, om maar wat te noemen.

    Hij wilde echt wel, maar gek genoeg lukte hem dat gewoon niet. Wat hij niet zei was: ‘zo ben ik nu eenmaal’, dat vind ik zo’n dooddoener. Wat hij wel deed was steeds weer beterschap beloven.

    En steeds tig excuses aandragen waarom het hem toch maar niet lukte.

    Wat ik aan hem kon waarderen was zijn eerlijkheid over het niet slagen in zijn goede voornemens. En ik zag aan zijn ogen dat hij echt wel anders wilde. Waar ik me aan stoorde was het – teveel lullen, te weinig pellen – verhaal. Ik geloof dat ieder mens zichzelf kan bijschaven, zichzelf kan ontdoen van lagen waar je last van hebt.

    Je moet het alleen ook echt willen!

    En dat maakt nu net het verschil tussen lullers en pellers. Mensen met verbeterbeloften en tig excuses waarom het toch steeds maar niet lukt, gaan zichzelf niet oprekken. Nu niet, nooit niet!

    Zijn helemaal niet bereid het anders te willen doen. Horen liever dat je hen begrijpt en het zo vervelend vind voor ze. Inclusief aai over het bolleke. Mensen die jouw kritiek aanhoren en je bedanken dat je de moeite neemt dit met ze te delen, zijn de zgn. ‘pellers’. Die willen zichzelf ontdoen van die schil die hen mogelijk al langer parten speelt. Die hen mogelijk al langer verhindert iets te kunnen verbeteren aan zichzelf. En gaan voor een stap voorwaarts. Door het eens anders te doen. Door te gaan ontdekken wat wel werkt. En nog belangrijker: te onderzoeken hoe iets voor ze kan werken.

    En jij? Ben jij een luller of een peller?