Ben je een lefkikker of lafkikker?

Protected by Copyscape

Ik geloofde op een bepaald moment niet meer in de liefde. Geloofde niet meer dat oprechte liefde bestond, dat het zuiver kon voelen. Was verbitterd geraakt door teleurstelling en vereenzaming in vorige relaties. Want was dat liefde? Of slechts opvulling van een leegte die ik al die tijd heb ervaren?

Door steeds onderuit te gaan en toch weer op te staan ben ik inmiddels een stuk wijzer en milder geworden. Milder voor mezelf en voor mijn geloof in de liefde. En weet ik dat de kracht van liefde oneindig is. En voel ik me wijzer omdat ik nu weet dat je lef moet hebben. Lef om je volledig open te stellen. Lef om kritiek te incasseren maar ook te geven, om samen te groeien en af en toe uit te glijden. Weer op te staan en te gaan voor die ultieme connectie met elkaar. Maar ook lef om los te laten zodra het afbreuk doet aan jouw eigenwaarde, zelfwaardering en identiteit.

Als je niet langer eerlijk bent naar jezelf, jezelf verloochent en niet meer in de spiegel durft te kijken, uit angst wat je aantreft, dan weet je dat dit beeld je de waarheid vertelt. Iedere keer dat ik de stekker uit een relatie trok, vond ik mezelf alles behalve een lefkikker. Lafkikker is een beter woord.

Net of ik niet sterk genoeg ben ermee door te gaan. Het bijltje er zomaar bij neer gooi. En alles voor niks lijkt te zijn geweest. We zijn er toch niet voor niets vol enthousiasme en overtuiging aan begonnen? Maar keer op keer kan ik niet anders dan loslaten wat me ooit zo dierbaar was. De liefde voor mijn partner als ook mijn loyaliteit naar de relatie waar ik zoveel tijd en energie in heb gestoken.

Bij elke partner die uit mijn leven stapt, verlies ik eveneens mijn beste vriend. Verlies ik steeds weer iemand met wie ik zoveel heb gedeeld, met wie ik heb gehuild en gelachen. Met wie ik nachten heb doorgehaald omdat we zoveel te bepraten hadden. Iemand die er ook voor wilde gaan, het beste uit zichzelf naar boven haalde en er net zo- 196 als ik een succes van wilde maken. Om er vervolgens samen achter te komen dat alle toewijding voor niks lijkt te zijn geweest. Twee zielen die gaandeweg het ‘oefenen’ de connectie zijn kwijtgeraakt. Niet meer weten hoe ze nog een normaal gesprek met elkaar kunnen voeren. Zonder dat het verwijtend wordt of zelfs escaleert.

Twee eens zo liefdevolle mensen die zich afvragen waar ze een afslag hebben gemist. Zo is bij mij het scheiden van de vader van mijn kinderen er flink ingehakt. Dat is al helemaal niet wat je voor ogen hebt als je in het huwelijksbootje stapt. Zó beleef je nog samen de bevalling van twee kinderen. En zó zet je je krabbel onder de scheidingspapieren. Beiden een desillusie rijker.

De mooiste woorden kwamen van mijn broer, net na de scheiding. Op dat moment zat ik vol schuldgevoel richting mijn ex, mijn ouders, ex-schoonmoeder en de kinderen. Wat deed ik ze ten slotte allemaal aan. Dit is wat hij zei: ‘Ik vind het heel dapper dat jij deze stap hebt durven zetten, daar is lef voor nodig.’ Deze woorden gaven me zoveel kracht, waren zo bemoedigend dat ik vanaf dat moment weer leerde vertrouwen op mijn eigen kompas. En mezelf begon te empoweren. Op weg naar een onzekere toekomst. Maar met een mindset van voorspoed.

N.B. Dit is een fragment uit mijn boek ‘Lul ik hou van je!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.