Waarom moet dit mij nu overkomen?

Met een dame verderop in de straat had ik pas geleden een gesprek over hoe je met dingen die je overkomen om kunt gaan. Zij vertelt dat ze haar ouders vrij kort na elkaar is verloren. Haar vader overleed eerst. Haar moeder kwijnde vervolgens weg van verdriet. Bleek niet zonder haar vader te kunnen. Haar  verdriet is uiteindelijk haar dood geworden. Tijdens dit gesprek geeft ze verder aan dat ze ervan overtuigd is dat je voor jezelf bepaalt hoe hoog je levenskwaliteit is.

Wil je leven of langzaam afsterven?

 Zij kiest er duidelijk voor om te leven.

Door de lockdown heeft ze ervaren wat het met haar doet om teveel en te lang tussen vier muren te zitten. Het tastte haar stemming aan. ‘Ik kan twee dingen doen, of ik laat me erdoor infecteren, of ik ga actie ondernemen om te kijken waar ik blij van word’. Ze besloot het laatste en trok erop uit. Af en toe weer even onder de mensen, met gepaste afstand.

‘Ieder mens kan die keuze voor zichzelf maken’ zegt ze, waarop ik aangeef dat het ons misschien wel is meegegeven, maar dat helaas niet iedereen in staat is die knop om te zetten. En het glas half vol gaat zien. En in actie te komen.

Wat de reden ook is dat mensen wegkwijnen van verdriet, niet uit de slachtofferhouding kunnen komen, of niet meer in staat zijn bij vereenzaming erop uit te gaan, zich weer onder de mensen te begeven, één ding weet ik wel: als je jezelf de juiste vragen stelt, is de kans des te groter dat je de vicieuze cirkel kunt doorbreken.

Een mooi voorbeeld vind ik het verhaal dat ik een paar jaar geleden in het Psychologie magazine las. Dit interview was met een dame van inmiddels 90 die zich pas na haar 60e had bekwaamd als psychologe voor PTSS patiënten. Haar naam weet ik even niet meer maar haar verhaal maakte diepe indruk op me.

Zij heeft een concentratiekamp overleefd in tegenstelling tot haar moeder en zus. Jaren lang stelde zij zichzelf de vraag ‘Waarom ik wel en zij niet?’ Het antwoord op deze vraag kreeg ze nooit. Ze voelde zich zelfs schuldig dat zij het had overleefd. Het heeft haar decennialang gekweld. Totdat ze zich op een dag een andere vraag ging stellen: ‘Wat zou de reden zijn dat ik nog een kans heb gekregen?’

Die vraag veranderde alles voor haar. Toen pas kwam het besef dat zij nog een kans had iets te doen met haar leven. En besloot ze iets te willen doen voor mensen met eenzelfde levensveranderende ervaring. Vanaf dat moment is zij zich gaan bekwamen als psychologe en begeleidt ze tot op de dag van vandaag PTSS patiënten.

Dit is voor mij zo’n mooi voorbeeld dat we dan misschien niet allemaal in staat zijn bij bepaalde gebeurtenissen een mindshift te maken. Maar dat het stellen van de juiste vragen aan jezelf wel een heel krachtig instrument kan zijn om een ander licht te schijnen op je situatie zodat er opeens perspectief ontstaat. Daar waar je dacht dat er geen opties meer zouden zijn.

Op de vraag: ‘waarom moet dit mij nu overkomen?’ ga je nooit een antwoord krijgen. Je kunt jezelf erdoor verliezen, er door wegkwijnen, je zwaar slachtoffer voelen van het leven, maar het gaat je zeker niet helpen om je weer goed te voelen.

De vraag die je dan beter kunt stellen is: ‘Wat kan ik ervan leren?’ Of ‘Hoe wil ik hiermee omgaan?’ Of: ‘Wat zou de reden kunnen zijn dat dit me overkomt en hoe kan ik hier het beste mee omgaan?’ Toch bied de vraag over de reden jou wel een kans eens te onderzoeken welke signalen je mogelijk al eerder hebt gehad maar altijd hebt genegeerd.

Zo ken ik iemand die meerdere auto ongelukken heeft gehad waarbij het heel anders had kunnen aflopen. Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad. Jazeker, maar hij stelde zichzelf de laatste vraag: ‘Wat willen deze gebeurtenissen me eigenlijk vertellen?’, en ontdekte dat zijn lichaam en geest eigenlijk al meerdere signalen hadden afgegeven dat het zo niet langer door kon. Dat hij zichzelf met zijn manier van denken en doen ten gronde richtte. Door zichzelf na de laatste heftige crash deze krachtige vraag te stellen begon hij in t zien dat hij niet langer door kon en keuzes moest maken. Keuzes die hem een kans zouden geven weer dichter bij zichzelf te komen, want hij was zichzelf eigenlijk al heel lang kwijt.

Dat ons allemaal dingen in het leven overkomen die zwaar en lastig zijn, is een feit. Niemand blijft onschendbaar. Toch bepalen wij helemaal zelf hoe wij met de omstandigheden omgaan. Krachtige vragen stellen aan jezelf is daarbij een krachtig instrument om te onderzoeken wat jou helpt om te leren omgaan met een situatie. Om te ontdekken wat voor jou belangrijk is in het leven, wat jou geluk brengt, waar jij blij van wordt. Kortom: hoe jij voor jezelf (weer) levensvreugde kunt creëren. In welke situatie dan ook.

Tip: de film Vita é bella is ook een prachtig voorbeeld hoe je van de slechtste situatie toch het beste kunt maken.

Een aantal jaren geleden ben ik mijn beste vriendin verloren aan kanker. Ook zij stelde zichzelf de vraag: hoe wil ik met deze ziekte omgaan? Ben ik kanker of heb ik kanker? Hoe moeilijk ook, zij besloot deze kutziekte niet totaal de overhand te laten krijgen op haar geestelijk en emotioneel welzijn. Dat is een keuze, hoe moeilijk soms ook, die wij zelfs in dit soort extreme situatie zelf kunnen maken. Die vrijheid van denken en handelen hebben wij en dat is een kostbaar goed.

Meer weten over het shiften van je mindset, download dan nu het gratis E-Book ‘Hoe je in 7 stappen jouw communicatiekracht versterkt’.

Kies jou!

Kies jou!

Loop je af en toe vast in gesprekken omdat je je onzeker voelt naar die ander? Dat je toch maar niet zegt wat je t liefste zou willen zeggen? Je jezelf al JA voelt knikken terwijl het als NEE voelt?

Of twijfel je over wat je moet zeggen wanneer iemand kritiek op je heeft, jou aanvalt of jij ‘t gevoel hebt dat deze persoon geen rekening houdt met jouw mening, jouw behoeften?

Eén ding is zeker: je hebt maar één relatie gegarandeerd je hele leven en dat is de relatie met jezelf. Dan kun je er maar beter voor zorgen dat deze goed is!
😉

Dat dit soms lastige keuzes met zich mee brengt, is een feit. En dat het pad daarna soms lastig en hobbelig is, ook. Keuzes die we echter vanuit angst, twijfel of onzekerheid maken lijken op de korte termijn de beste of in ieder geval makkelijker:. 

‘Ik blijf toch maar in deze relatie, want stel dat ik niemand meer tegenkom?’

’Ik blijf toch maar bij dit bedrijf, want stel dat ik geen andere goed betaalde baan meer vind in mijn vakgebied?’

‘Ik blijf toch maar de buurt van mijn ouders wonen, ook al zou ik het liefst aan zee neerstrijken. Stel dat ik ze teleurstel als ik verder van ze vandaan ga wonen?’

‘Ik kan maar beter niets zeggen over dat  dominante gedrag van die collega, stel dat ze de manager tegen mij op zet?

‘Laat ik maar geen salarisverhoging vragen, stel dat ik het niet krijg?’

Ergens diep van binnen weet je dat je het eigenlijk anders wilt. Maar niet voor je zelf kiezen omdat je niet weet of de uitkomst positief is, is ook een keuze, maar dan een reactieve.

Inmiddels heb ik meerdere keren ervaren dat elke keuze die ik maak vanuit angst of onzekerheid, de makkelijkste lijkt op dat moment en uiteindelijk de verkeerde blijkt. Ik mezelf dan verloochen omdat ik geen gehoor geef aan wat ik op dat moment het liefste wil. Die keuze is namelijk doodeng. Heeft meestal grotere gevolgen op korte termijn. De makkelijkste keuze blijkt echter keer op keer toch de moeilijkste weg. En hoe moeilijker de keuze, hoe voorspoediger de weg die volgt, dat is inmiddels steeds weer mijn ervaring. Alsof alles opeens voor me lijkt te werken. Het universum mij beloont voor mijn moedige beslissing. Door te gaan voor de moeilijke keuze maar daarmee wel te kiezen vanuit mijn hart.

Door nu te kiezen vanuit mijn gevoel, te kiezen voor dat waar ik blij van word, zit ik goed in mijn vel, bruis ik meestal van energie, ben ik een leuke moeder, een leuke dochter, vriendin, buurvrouw, kortom een veel leuker mens. Voor mezelf en voor anderen. Leef ik in het NU zonder te piekeren over het verleden of de toekomst. Maak ik bewust tijd voor mijn kinderen. Daar waar ik eerder ook tijd voor ze vrijmaakte, maar er met mijn aandacht dan onvoldoende bij was. Vanwege die bewolking in mijn hoofd.

Door bloedeerlijk naar jezelf te worden, te ontdekken wat jou blij maakt en daar bewust voor te kiezen, ga je merken dat dit een positief effect heeft op jouw eigenwaarde.

Je kiest voor JOU. Je hecht dus waarde aan JOUW behoefte en neemt dit serieus.

Het krijgt zelfs voorrang op de behoeften van de hele wereld om je heen.

Je keuze niet baseren op wat de buitenwereld wil, op wat je collega je zegt, je schoonmoeder wenst, of om je partner te pleasen. Nee, je weet echt wel wat je wilt, diep van binnen. Je hoeft het alleen maar toe te laten.

Betrap je jezelf nog wel eens op mijmergedachten? En zodra je deze opmerkt, je ze direct weg duwt? Want ‘wie ben jij om daar over te dromen, je er zo van overtuigd ben dat het toch nooit werkelijkheid zal worden?’ Dat jouw droom vooral een droom moet blijven, teveel toestanden met zich meebrengt als dit zich zal manifesteren in jouw echte leven?

Weet dan dit lieve vrouw – dit zijn jouw diepere verlangens en behoeften -, je hoeft ze alleen maar serieus te nemen.

En te onderzoeken wat wel haalbaar is om te realiseren in jouw leven. Ga je dan stapjes zetten om je behoefte te beantwoorden, dan ga je ervaren wat dat met je doet. Welk gevoel dat je geeft. Ik vind het magisch. Het geeft zoveel joy.

Fouten maken moet!

Er zit een verschil tussen problemen en zorgen. Zorgen zijn fantasieën die meestal niet uitkomen. If there is no struggle, there is no progress. De grotere uitdagingen zorgen voor groei, en groei zorgt weer voor vooruitgang. Tijdens een van mijn trainingen vroeg ik een deelnemer het volgende: ‘Mag jij fouten maken van jezelf of veroordeel je jezelf dan meestal en op welke manier? Hoe was dit 2 jaar geleden en hoe op dit moment?

Haar antwoord:
Nee, ik mag geen fouten maken van mezelf. ‘Als je iets doet, doe ‘t dan goed’. Dus als ik dan ergens aan begon was er geen ruimte voor fouten of falen. En het maakt niet uit wat er dan gedaan moest worden, een taart bakken, een klant bezoek, een dagje uit met de kids, een maaltijd bereiden en in relaties moest het ook het liefst perfect. Dreigde het mis te gaan of niet zoals ik het in mijn hoofd had….tja…dan ontstond er een innerlijk mechanisme dat zich uitte in boosheid en frustratie.

Dan werden alle zeilen bijgezet om te redden wat er te redden viel. Die innerlijke onrust kroop dan langzaam naar buiten waardoor de buitenwereld op een bepaald moment zoiets had van “what in godsnaam is er met jou aan de hand?”

De buitenwereld wist zich dan ook totaal geen raad meer met me “want zo ken ik haar niet!” Met het gevolg dat dan pas echt alles fout liep…..en er bij mij intern maar een ding door mijn hoofd speelde… Trut, jij kunt ook echt niks!

Tegenwoordig weet ik dat niet alles perfect hoeft te zijn en dat je niet “alles” hoeft te weten of te kunnen. Dus is het stellen van vragen over de verwachtingen of het vragen van hulp nu meer mijn ding. Niet dat dit altijd even makkelijk gaat maar het ‘schijnt’ zo te zijn dat niet alles met ’10’ afgevinkt hoeft te worden.

Dit relativeren geeft me innerlijk meer rust en dan doe ik dingen anders dan voorheen. Deze dingen anders doen betekent dus niet dat je iets fout doet, weet ik nu.

Heb je ouders of schoonouders die hun resultaat zelf nooit goed genoeg vinden en alles goed willen doen voor de buitenwereld? Jou het idee geven niet goed genoeg te zijn? En doe je steeds harder je best om te kunnen voldoen aan hun verwachting? Doe je steeds harder je best om binnen hun voorwaarden te manoeuvreren voor wat meer acceptatie en waardering?

Je focus op tijd shiften voordat emoties grip gaan krijgen op nare of dwangmatige gedachten, is cruciaal voor het leren masteren van je mindset en de belangrijkste stap op weg naar een stabiele relatie met jezelf. Waarin de drang tot perfectie geen rol meer speelt. Waarin je fouten niet veroordeelt als geen optie. Waarin falen niet eens meer voorkomt in je vocabulaire.

Nu weet ik dat door mijn focus te gaan shiften ik een leuker mens ben. Dat het effect van mijn fout vaak niet zoveel impact heeft als ik van te voren had gedacht. En ik elke dag weer een kans krijg het opnieuw, maar dan anders te doen.

Je hebt veel meer bereikt dan je beseft. Je hebt leren lopen, leren praten, leren eten. Stel dat je dan ook bij voorbaat al was gestopt omdat je het waarschijnlijk toch niet goed genoeg zou doen.

Ga je nog steeds kruipend, huilend en kwijlend het leven door.

Ga je vanaf nu meer focussen op wat goed gaat, wat je goed doet en minder op wat nog beter zou kunnen. Deze focus shift is een hele belangrijke stap om je drang naar perfectie de kop in te drukken.

Ga vanaf nu je gedachtes meer observeren, voordat emoties de overhand krijgen. Wordt nieuwsgierig in plaats van veroordelend. En bedenk tijdig: is het echt waar?

Vraag jezelf bij het antwoord ‘ja’ dan af:

Feit of mening?

Niets is wat het lijkt. We hebben namelijk allemaal een behoorlijke blinde vlek.

Maar…..het is mij ook gelukt!

Met het dagelijks resultaat:

  • gevoel van vrijheid in het maken van keuzes.
  • ruimte en tijd voor mezelf wanneer en hoe vaak ik dat wil.
  • beseffen dat ik nog steeds een leuk mens ben wanneer iets niet (direct) lukt.
  • weten dat fouten maken mij kansen biedt het anders te doen.
  • een blijer en tevredener mens voor mezelf en mijn directe omgeving.

Je bent niet in alles de beste, maar hey ook niet in alles de slechtste. En fouten maken moet! Daarin zitten de belangrijkste levenslessen. Deze lessen geven je de kans om te groeien en maken de weg naar succes korter. Wat dit succes ook voor jou mag betekenen.