Grommen

Gamen is een ongekende verslaving, vooral onder tieners. Ik heb een tienerzoon die het fantastisch vindt om te gamen, hij doet bijna niets liever. En is dan ook dagelijks achter zijn beeldscherm te vinden.

Allergie
Toen een moeder mij onlangs vroeg hoe ik hiermee om ging en zij opbiechtte een grote allergie voor het gamegedrag van haar zoon te hebben, beaamde ik haar mijn haat-liefde relatie. Net zoals zij ben ook ik bang dat de talenten bij mijn zoon zich niet zullen manifesteren, zich onvoldoende zullen ontwikkelen. In een levensfase waarbij dit in mijn ogen cruciaal is. Maar is dat ook echt zo?

Ook ik heb liever dat hij  zijn beweeg- en buitenlucht quotum dagelijks ‘behaalt’. Dit laatste weliswaar vanuit mijn maatstaven uiteraard :-). Omdat het mij een goed gevoel geeft.

Opoffering
Toch heb ik op een bepaald moment besloten dat ik hier niet continu over wil strijden met hem. ‘Ga toch eens buitenspelen, vroeger vonden wij het verschrikkelijk zodra we naar binnen moesten.’ ‘Jullie hebben tegenwoordig zo weinig fantasie, wij verzonnen vroeger van alles met de kinderen uit de buurt.’ Een paar kreten die mijn zoon bekend in de oren klinken. Als ze nu naar buiten gaan, kan ik de klok er op instellen dat ze binnen het uur weer terug zijn. Klaar met spelen en gereed voor de strijd…online. ‘We hebben toch buiten gespeeld mama, mogen we nu weer gamen?’ Alsof het een opoffering voor ze is. Als wisselgeld zien ze het zeker.

Treuren
Tja, het zijn andere tijden en ik accepteer dat inmiddels. Zo zat ik vroeger uren en zelfs dagen op mijn kamer plaatjes te draaien. Dat vond ik heerlijk als tiener. Daar werd ik blij van. Behalve als mijn verkering weer eens uit was, dan zat ik te treuren onder begeleiding van bijpassende depressieve muziek.

Op een bepaald moment besloot ik ook eens te kijken naar de voordelen van al dat gamen.

Ik heb bijna elke dag een blij kind, een kind dat ontspannen is en ik weet dat er veel kinderen rond die leeftijd kampen met depressie.

Communicatieskills
Hij communiceert online heel veel en ontwikkelt daarmee specifieke communicatieskills heb ik gemerkt. Vaardigheden die ik minimaal beheers omdat ik deze nooit heb ontwikkeld. Als ze met een groep een missie moeten uitvoeren in een game, dan is het namelijk een kunst dat ze naar elkaar leren luisteren, ze leren delegeren, opvolgen, elkaar aanmoedigen zonder dat ze elkaar daarbij in de ogen kunnen kijken. Ook spreekt mijn zoon inmiddels een aardig woordje Engels. Door zijn internationale contacten zoals hij dat zelf zegt.

Dus ja, ik grom zo nu en dan op zijn gamegedrag en gebrek aan buitenspeeltijd. Zeker als hij weer eens een hele dag heeft binnen gehangen en zich nauwelijks bewust is van de wereld om hem heen.

En ja, hij mag ook op mij grommen als hij baalt van mijn gezeur hierover. Diezelfde moeder van dat vriendje gaf aan dat we af en toe mogen grommen. Dat het zelfs gezond is. En ze heeft gelijk!

Regels
Onze kinderen pleasen, nooit laten merken dat we ergens van balen en alles maar toelaten is de andere kant van de medaille. Daar leren zij niks van. Ze kunnen het zelfs gaan opvatten dat we er onverschillig onder zijn. Het ons niet raakt wat ze doen of juist laten. Dus niks mis met af en toe ons ongenoegen kenbaar maken. Het biedt duidelijkheid. En als we iets echt een issue vinden, waaraan wat moet veranderen, dan bepalen wij nog altijd de regels. 

Hoe goed kun jij loslaten?

We zijn vaak geneigd om situaties of aanstaande gebeurtenissen zo vaak te overdenken, dat het zorgen worden die vast komen te zitten in ons hoofd. Bijvoorbeeld als het gaat om:

Gekwetste gevoelens

Slechte ervaringen uit het verleden

Bepaalde gedragspatronen van jezelf

Schuldgevoelens over gemaakte fouten

Zodra die dingen eenmaal tussen je oren zitten, is het niet zo eenvoudig om dit los te laten. We beschikken helaas niet over een aan/uit knop op ons hoofd. Was het maar zo :-).

Doordat je focus op je gedachten ligt, kom je moeilijker bij je gevoel. Met als verwarrende factor dat je denkt dat je iets voelt, zonder dat je het écht voelt. Dit kan negatieve gevolgen hebben: allereerst staat het je huidige gelukbeleving en welzijn in de weg. Daarnaast kan de stress die hieruit voortkomt allerlei ziektesymptomen veroorzaken. Denk aan hoofdpijnklachten, maagklachten, slaapstoornissen en soms zelfs depressies.

Ook door de dagelijkse angst- of zorggedachten kun je erg in je hoofd gaan zitten. Waardoor je veel gaat piekeren en zo onrust kan ervaren. Door al dit soort gedachten (meer) los te laten, maak je de weg naar je gevoel weer vrij. Hoe kun je jezelf dan toch helpen die gedachten wat minder de boventoon te laten voeren?

Ik geef je een magische  tip van * Byron Katie die deelnemers aan mijn training als zeer effectief ervaren:

Als we elke hersenspinsel die per dag binnenkomt, serieus nemen en ons niet afvragen: ‘Is het ook echt zo? Is het echt waar?’ dan belandt je binnen no time in een negatieve vicieuze cirkel.

Dus: doe een stap je terug, neem de gedachten meer waar vanaf een afstand en vraag je bij deze storende gedachte af: Is het ook echt zo?’

Voorbeeld:

Je schoonmoeder geeft jou met haar opmerkingen  steeds het gevoel dat je het niet goed doet, dat het beter moet, anders kan in haar ogen. Je partner gaat hier niet op in, negeert het en daardoor denk jij dat hij de kant van zijn moeder kiest?

Maar is dit ook echt zo?

Dit soort gedachten ga je in je hoofd steeds groter maken door ervaring op ervaring, zonder dat je checkt of het ook zo is. Vraag dit aan je partner. ‘Ik heb moeite met de opmerkingen die je moeder steeds maakt en heb het gevoel dat je me hier in niet steunt. Dat raakt me. Is dat je bedoeling?

Nee, natuurlijk is dat niet zijn bedoeling en dat zal hij ook aangeven. Dit biedt dan direct een mooie opening om samen te kijken hoe dit  anders kan.

Door het bespreekbaar te maken met de persoon die er voor jou toe doet, waardoor jij je onbegrepen en alleen voelde op dit punt, ontstaat er begrip en duidelijkheid en daardoor compassie in jullie communicatie. En maken deze storende gedachten plaats voor verlichting waardoor je de eerstvolgende keer in staat bent om je schoonmoeder op een compassievolle manier te bedanken voor haar advies en aangeeft dat je het graag op jouw manier doet. En dat je haar zult vragen als je haar hulp wilt.

Wil je jezelf versterken in je communicatie zodat je anderen aanmoedigt meer rekening te gaan houden met jou, dan heb ik een mooie training voor je. Geen zware studiestof, wel krachtige wegwijzers die jouw richting geven in een stuk persoonlijk leiderschap. Ik denk zeker dat het je kan inspireren.

  • * Byron Katie is een Amerikaanse spreker en auteur. Toen ze in de dertig was leed ze aan een ernstige depressie. Zo ernstig dat ze haar bed niet meer uit kwam totdat ze tot een levensveranderend inzicht kwam.

Waarom moet dit mij nu overkomen?

Met een dame verderop in de straat had ik pas geleden een gesprek over hoe je met dingen die je overkomen om kunt gaan. Zij vertelt dat ze haar ouders vrij kort na elkaar is verloren. Haar vader overleed eerst. Haar moeder kwijnde vervolgens weg van verdriet. Bleek niet zonder haar vader te kunnen. Haar  verdriet is uiteindelijk haar dood geworden. Tijdens dit gesprek geeft ze verder aan dat ze ervan overtuigd is dat je voor jezelf bepaalt hoe hoog je levenskwaliteit is.

Wil je leven of langzaam afsterven?

 Zij kiest er duidelijk voor om te leven.

Door de lockdown heeft ze ervaren wat het met haar doet om teveel en te lang tussen vier muren te zitten. Het tastte haar stemming aan. ‘Ik kan twee dingen doen, of ik laat me erdoor infecteren, of ik ga actie ondernemen om te kijken waar ik blij van word’. Ze besloot het laatste en trok erop uit. Af en toe weer even onder de mensen, met gepaste afstand.

‘Ieder mens kan die keuze voor zichzelf maken’ zegt ze, waarop ik aangeef dat het ons misschien wel is meegegeven, maar dat helaas niet iedereen in staat is die knop om te zetten. En het glas half vol gaat zien. En in actie te komen.

Wat de reden ook is dat mensen wegkwijnen van verdriet, niet uit de slachtofferhouding kunnen komen, of niet meer in staat zijn bij vereenzaming erop uit te gaan, zich weer onder de mensen te begeven, één ding weet ik wel: als je jezelf de juiste vragen stelt, is de kans des te groter dat je de vicieuze cirkel kunt doorbreken.

Een mooi voorbeeld vind ik het verhaal dat ik een paar jaar geleden in het Psychologie magazine las. Dit interview was met een dame van inmiddels 90 die zich pas na haar 60e had bekwaamd als psychologe voor PTSS patiënten. Haar naam weet ik even niet meer maar haar verhaal maakte diepe indruk op me.

Zij heeft een concentratiekamp overleefd in tegenstelling tot haar moeder en zus. Jaren lang stelde zij zichzelf de vraag ‘Waarom ik wel en zij niet?’ Het antwoord op deze vraag kreeg ze nooit. Ze voelde zich zelfs schuldig dat zij het had overleefd. Het heeft haar decennialang gekweld. Totdat ze zich op een dag een andere vraag ging stellen: ‘Wat zou de reden zijn dat ik nog een kans heb gekregen?’

Die vraag veranderde alles voor haar. Toen pas kwam het besef dat zij nog een kans had iets te doen met haar leven. En besloot ze iets te willen doen voor mensen met eenzelfde levensveranderende ervaring. Vanaf dat moment is zij zich gaan bekwamen als psychologe en begeleidt ze tot op de dag van vandaag PTSS patiënten.

Dit is voor mij zo’n mooi voorbeeld dat we dan misschien niet allemaal in staat zijn bij bepaalde gebeurtenissen een mindshift te maken. Maar dat het stellen van de juiste vragen aan jezelf wel een heel krachtig instrument kan zijn om een ander licht te schijnen op je situatie zodat er opeens perspectief ontstaat. Daar waar je dacht dat er geen opties meer zouden zijn.

Op de vraag: ‘waarom moet dit mij nu overkomen?’ ga je nooit een antwoord krijgen. Je kunt jezelf erdoor verliezen, er door wegkwijnen, je zwaar slachtoffer voelen van het leven, maar het gaat je zeker niet helpen om je weer goed te voelen.

De vraag die je dan beter kunt stellen is: ‘Wat kan ik ervan leren?’ Of ‘Hoe wil ik hiermee omgaan?’ Of: ‘Wat zou de reden kunnen zijn dat dit me overkomt en hoe kan ik hier het beste mee omgaan?’ Toch bied de vraag over de reden jou wel een kans eens te onderzoeken welke signalen je mogelijk al eerder hebt gehad maar altijd hebt genegeerd.

Zo ken ik iemand die meerdere auto ongelukken heeft gehad waarbij het heel anders had kunnen aflopen. Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad. Jazeker, maar hij stelde zichzelf de laatste vraag: ‘Wat willen deze gebeurtenissen me eigenlijk vertellen?’, en ontdekte dat zijn lichaam en geest eigenlijk al meerdere signalen hadden afgegeven dat het zo niet langer door kon. Dat hij zichzelf met zijn manier van denken en doen ten gronde richtte. Door zichzelf na de laatste heftige crash deze krachtige vraag te stellen begon hij in t zien dat hij niet langer door kon en keuzes moest maken. Keuzes die hem een kans zouden geven weer dichter bij zichzelf te komen, want hij was zichzelf eigenlijk al heel lang kwijt.

Dat ons allemaal dingen in het leven overkomen die zwaar en lastig zijn, is een feit. Niemand blijft onschendbaar. Toch bepalen wij helemaal zelf hoe wij met de omstandigheden omgaan. Krachtige vragen stellen aan jezelf is daarbij een krachtig instrument om te onderzoeken wat jou helpt om te leren omgaan met een situatie. Om te ontdekken wat voor jou belangrijk is in het leven, wat jou geluk brengt, waar jij blij van wordt. Kortom: hoe jij voor jezelf (weer) levensvreugde kunt creëren. In welke situatie dan ook.

Tip: de film Vita é bella is ook een prachtig voorbeeld hoe je van de slechtste situatie toch het beste kunt maken.

Een aantal jaren geleden ben ik mijn beste vriendin verloren aan kanker. Ook zij stelde zichzelf de vraag: hoe wil ik met deze ziekte omgaan? Ben ik kanker of heb ik kanker? Hoe moeilijk ook, zij besloot deze kutziekte niet totaal de overhand te laten krijgen op haar geestelijk en emotioneel welzijn. Dat is een keuze, hoe moeilijk soms ook, die wij zelfs in dit soort extreme situatie zelf kunnen maken. Die vrijheid van denken en handelen hebben wij en dat is een kostbaar goed.

Meer weten over het shiften van je mindset, download dan nu het gratis E-Book ‘Hoe je in 7 stappen jouw communicatiekracht versterkt’.