Angst versus vertrouwen

Angstgedachten kunnen je soms behoorlijk lam leggen. Daar heb ik zelf ook wel eens last van, al kan ik hier nu beter mee omgaan dan vroeger. Vooral als het gaat om mijn kinderen. Het mooie aan kinderen vind ik dat je als volwassene veel meer in het hier en nu leert leven. Dingen te ervaren door hun ogen waardoor zelfs een simpele steen opeens waanzinnig mooi is. Het vervelende aan kinderen is, en dat vertellen ze je er niet bij als je trots met je dikke toeter loopt te flaneren, je er angsten en onzekerheden bij krijgt waarvan je het bestaan niet kon vermoeden.

Wat we vaak niet beseffen, is dat wij het studieobject van onze kinderen zijn en dat 24/7! Zij bestuderen vanaf het allereerste moment – zo klein als ze zijn – ons gedrag, onze manier van praten, onze klank en hoe wij ons gedragen richting anderen. Zij bestuderen onze manier van communiceren en dan niet alleen wat er uit onze mond komt. Juist ook hoe we non-verbaal reageren, letten op onze lichaamstaal. En hoe wij met hen, met anderen en ook met onszelf omgaan. Zo zeg ik nog wel eens: ‘Oh, heb ik weer, wat ben ik toch lomp.’ Geloof me, ik krijg deze inmiddels regelmatig terug: ‘oh mama, dat ben jij weer, je bent wel een beetje lomp.’

Dit vind ik dan nog wel grappig, zeker omdat ze het niet zegt om gemeen te zijn maar gewoon mijn opmerkingen herhaalt. Wel ben ik me er meer van bewust dat mijn kinderen op een leeftijd zijn dat ze alles wat ik met ze bespreek nog voor waar aannemen.

Ik had vanmorgen een gesprek met een lieve overbuurvrouw over mijn angst om mijn dochter alleen te laten buiten spelen. En dat ik me er niet prettig bij voel dat zij dit gaat doen op eigen houtje. Ik vind de wereld voor een negenjarige nog te spannend om haar dat alleen te laten doen. We wonen in een drukbevolkt, stedelijk gebied en het voelt nog niet comfortabel. Terwijl ik vroeger al vanaf mijn 4e buiten speelde. Toen waren er echter veel meer moeders thuis die een oogje in het zeil hielden. Ook reden er minder auto’s en waren er minder weirdo’s voor mijn gevoel. Ik heb het hier met meerdere moeders over gehad en zij beaamden mijn weerstand. Dus dat werkte ook nog eens versterkend op me. En maakte mijn angst en onzekerheid er niet minder op.

De buurvrouw die ik hier vanmorgen over sprak, was de eerste die zei: ‘wat nou als je haar gewoon jouw vertrouwen geeft?’ Want, zegt ze: ‘wees je ervan bewust dat als jij in een angstscenario gaat zitten, zij dit ook mee krijgt en dit ook ontwikkelt via jou. Je bent hierin dan ook weer een voorbeeld voor haar, alleen niet op de manier zoals jij dat voorbeeld wilt zijn.’

Touché, spijker op z’n kop!

Want dat wil ik inderdaad niet op  die manier. Dus ga ik het er verder niet meer over hebben, maar ga ik voor het vertrouwen dat ik aan haar wil overbrengen. En gaat het dan goed, dan groeit zij hierin op een goede manier en heb ik de angst niet laten regeren.

Voor mij werd duidelijk dat ik zelf bepaal wat ik wil laten groeien, de angst of het vertrouwen. Blijf ik continu lopen doemdenken en piekeren over alles wat zou kunnen gebeuren, dan voed ik die angst en wint deze steeds meer terrein. Manifesteert het zich alleen maar tot iets gruwelijk groots. Dat wil ik natuurlijk niet laten gebeuren. Dus dank je wel lieve buurvrouw voor de goede tip, ik ga er mijn voordeel mee doen en kies voor vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.